Rodgersja kasztanowcolistna. Uprawa i rozmnażanie

Rodgersja kasztanowcolistna (Rodgersja aesculifolia) to niezwykle dekoracyjna bylina o dużych, intensywnie zielonych, dłoniastych liściach, przypominających liście kasztanowca. Pochodzi z górskich obszarów środkowych Chin ale świetnie sobie radzi w naszym klimacie i jest idealną rośliną na cieniste stanowiska. Zobacz jak wygląda uprawa rodgersji kasztonowcolistnej, a jeśli zechcesz powiększyć liczbę posiadanych bylin, podpowiadamy jak wykonać rozmnażanie rodgersji we własnym ogrodzie.

Pustynnik, Eremurus
Rodgersja kasztanowcolistna - Rodgersja aesculifolia
Fot. Jerzy Opioła, CC BY-SA 4.0, Wikimedia Commons

Jak wygląda rodgersja kasztanowcolistna

Rodgersja kasztanowcolistna to gatunek należący do rodziny skalnicowatych. Posiada mięsiste, podziemne kłącze, z którego wiosną wyrastają duże (średnica do 50 cm) liście, podobne do liści kasztanowca. Są one główną ozdobą rośliny. Na słońcu liście nabierają brązowej barwy. Wysokie (do 120 cm) pędy zwieńczone są luźnym, rozpierzchłym kwiatostanem złożonymi z drobnych kwiatów o kremowej, różowej bądź czerwonej barwie. Rodgersja kwitnie latem od czerwca do sierpnia.

Rodgersja kasztanowcolistna - sadzenie

Rodgersja jest rośliną długowieczną, mogącą rosnąć w jednym miejscu nawet kilkadziesiąt lat. Nadaje się zarówno do dużych, jak i małych ogrodów. Świetnie sprawdza się sadzona przy oczkach wodnych i w zacienionych, wilgotnych ogrodach. Możemy ją spotkać także na terenach publicznych, w miejskich skwerach i klombach.

Rodgersję warto sadzić w miejscach osłoniętych od wiatru, gdyż silne podmuchy wiatru mogą uszkadzać jej okazałe liście. Roślina ta korzystnie prezentuje się indywidualnie (sadzona jako soliter) lub w towarzystwie innych roślin przeznaczonych na stanowiska wilgotne i zacienione, takich jak np. różaneczniki, azalie, paprocie ogrodowe. Dobrym towarzystwem dla rodgersji są: funkia, serduszka, tawułka, parzydło leśne, runianka, kokoryczka, bergenia sercowata, trzmielina, odętka wirginijska, tarczownica, języczka czy krwawnica. Rodgersja kasztanowcolistna posadzona w większej ilości (na 1m² sadzimy 3 sztuki) może pełnić funkcje rośliny okrywowej.

Rodgersja kasztanowcolistna
Rodgersja kasztanowcolistna - Rodgersia aesculifolia
Fot. depositphotos.com

Rodgersja kasztanowcolistna - uprawa

Rodgersja preferuje stanowiska półcieniste i cieniste oraz gleby przepuszczalne (aby kłącze nie gniło w stojącej wodzie), umiarkowanie wilgotne lub wilgotne, żyzne i próchnicze. Toleruje stanowiska w pełni nasłonecznione, jeśli gleba jest stale odpowiednio wilgotna. Odczyn pH gleby powinien się zawierać od obojętnego do lekko kwaśnego (pH 6,0-7,0).

W zależności od stanowiska na którym posadziliśmy rodgersję możemy liczyć bądź to na piękny, obfity kwiatostan (w słońcu i przy dużej ilości wody, a także wilgotnym powietrzu) i przybierające brązową barwę liście, (które jednak narażone są na popalenie), bądź na gęstwinę bujnie rosnących i soczystych liści, ale brak kwitnienia (w głębokim cieniu). Sytuacja pośrednia to posadzenie rodgersji w półcieniu, gdy wytwarza ona więcej liści, a mniej kwiatów, które za to dłużej się utrzymują i wolniej przekwitają.

Rodgersja aesculifolia nie jest całkowicie mrozoodporna. W zachodnich rejonach Polski można przy normalnej, śnieżnej zimie możne zrezygnować z osłon. W zimniejszych rejonach kraju okrywanie rodgersji powinno być normą. Ścięta przy ziemi roślina może być zabezpieczona kompostem, torfem lub agrowłókniną.

Nawożenie rodgersji można ograniczyć do wiosennej dawki kompostu (10-cio centymetrowa warstwa) wymieszanej z ziemią. Jeżeli kompost był użyty do osłonięcia rośliny na zimę, to wykorzystujemy po prostu kompost pochodzący z okrycia. Przed samym kwitnieniem warto zasilić rodgersję uniwersalnym nawozem jesiennym (pozbawionym azotu, gdyż ten opóźniałby kwitnienie), aby dostarczyć potrzebny do obfitego kwitnienia fosfor i potas.

Rodgersja jest wyjątkowo odporna na choroby oraz szkodniki. Młodym wiosennym liściom mogą zagrozić wyłącznie ślimaki.

Rodgersja kasztanowcolistna
Rodgersja kasztanowcolistna - Rodgersja aesculifolia
Fot. depositphotos.com

Rodgersja kasztanowcolistna - rozmnażanie

Rodgersje można rozmnażać nasion, które wymagają okresu przechłodzenia (tzw. stratyfikacja). Można je posiać do gruntu jesienią, wtedy przejdą naturalną stratyfikację (jednak ta metoda jest polecana w cieplejszych regionach kraju) lub stratyfikujemy je do wiosny (przetrzymując w ciemnych pomieszczeniu w temp ok 0°C) i wysiewamy, gdy tylko pozwoli na to pogoda.

Aby nie narażać roślin na przemarznięcie korzystniej jest wyprodukować rozsadę. Wysiew nasion najlepiej przeprowadzić od listopada do marca. Właściwym podłożem jest mieszanina torfu, piasku i ziemi liściowej w stosunku 1:1:1. Po wysiewie zaleca się początkowo umieszczać doniczki na zewnątrz na ok. 2-3 tygodnie, aby nasiona przeszły stratyfikację (nasiona kiełkują po przemarznięciu) następnie umieszczamy je w pomieszczeniu w temperaturze ok. 10-12°C, gdzie młode siewki są pikowane, a następnie sadzone na miejsce stałe po wiosennych przymrozkach.

Rodgersja kasztanowcolistna
Rodgersja kasztanowcolistna - Rodgersja aesculifolia
Fot. Elżbieta 46, forum.PoradnikOgrodniczy.pl

Rodgersje najłatwiej rozmnożyć przez podział mięsistego kłącza. Jesienią przed nastaniem przymrozków z rośliny matecznej pobieramy zdrowe i nieuszkodzone korzenie, wiążemy w pęczki i umieszczamy w wilgotnym torfie w miejscu, gdzie temperatura nie spada poniżej 0°C.

Właściwe sadzonki przygotowujemy w styczniu. Najprostszym rozwiązaniem jest oddzielenie jednego liścia ze sporym kawałkiem kłącza. Kłącze w tym wypadku musi mieć kilka węzłów bo z nich wyrastają dalsze liście i pęd kwiatostanowy. Tak przygotowane sadzonki o długości 4-5 cm, umieszczamy poziomo w wilgotnym podłożu, przykrywając 2-3 cm warstwą sterylizowanej ziemi piaszczystej.

Przy temperaturze 8-12°C sadzonki rozpoczną wzrost po 40-60 dniach. Po upływie 4-6 tygodni od rozpoczęcia wzrostu należy je przesadzić do pojemników, a jesienią posadzić na miejsce stałe. Wykopujemy dołek ok. 3 razy większy niż bryła korzeniowa, wybraną ziemię mieszamy z kompostem w stosunku 1:1 i zasypujemy nią korzenie posadzonej rośliny. Zanim rodgersja się ukorzeni, przez około 2 miesiące będzie wymagała obfitego podlewania.

mgr inż. Anna Błaszczuk

Opracowano na podstawie:
1.Grabowska B., Kubala T., Encyklopedia bylin, Zysk i S-ka, Poznań 2011, s. 743;
2. Stępień M., Rodgrezja kasztanowcolistna w Twój ogrodnik 10/2015 s. 29;
3. Encyklopedia ogrodnictwa, Agencja Elipsa, Warszawa 1995, s. 319-325.

Przeczytaj również:

Rozmnażanie bylin przez podziałRozmnażanie bylin przez podział
Rozmnażanie wegetatywne bylin przez podział to metoda najprostsza i dająca szybkie rezultaty. Zobacz kiedy i jak dzielić byliny oraz które gatunki się do tego nadają. Więcej...

Sadzenie bylin. Jak i kiedy sadzić byliny?Sadzenie bylin. Jak i kiedy sadzić byliny?
Sadzenie bylin wykonuje niemal każdy ogrodnik, bo trudno sobie wyobrazić ogród bez rabat bylinowych. Zanim jednak przystąpimy do tej czynności, warto zastanowić się jaki jest najlepszy termin sadzenia bylin oraz w jaki sposób wykonać sadzenie bylin do gruntu aby rośliny przyjęły się i niebawem ładnie zakwitły. Więcej...

Byliny wieloletnie długo kwitnące - całe lato i jesieniąByliny wieloletnie długo kwitnące - całe lato i jesienią
Szukając roślin do ogrodu chcemy, by efekt dekoracyjny z ich zastosowaniem był jak najdłuższy, a rośliny nie wymagały wielu zabiegów pielęgnacyjnych. Oto zestawienie 20 najciekawszych wieloletnich bylin kwitnących całe lato i jesienią! Więcej...