Palusznik krwawy - zwalczanie w trawniku, jaki oprysk
Palusznik krwawy to powszechnie występujący chwast jednoliścienny, który może stanowić problem w uprawach rolniczych i w ogrodach. Dzięki swojej odporności i szybkiemu rozrastaniu się, konkuruje z innymi roślinami o wodę i składniki odżywcze. Zobacz, jak rozpoznać palusznika krwawego i poznaj najlepsze sposoby na jego zwalczanie. Wyjaśniamy też, czy jest jakiś oprysk na palusznika krwawego.
Palusznik krwawy - Digitaria sanguinalis
Fot. AnRo0002, CC0, Wikimedia Commons
Palusznik krwawy - właściwości
Palusznik krwawy (Digitaria sanguinalis), znany również jako proso krwawe, to roślina jednoroczna należąca do rodziny wiechlinowatych (Poaceae). Jest pospolitą trawą występującą głównie na terenach uprawnych, ugorach i przydrożach. Ze względu na swoją odporność i zdolność do szybkiego rozrastania się, palusznik jest uważany za chwast. Najczęściej występuje w uprawach późno wysiewanych, między innymi kukurydzy i ziemniaka, ale często też można go spotkać na trawnikach.
Palusznik krwawy osiąga wysokość od 20 do 80 cm, a jego wzniesione źdźbła zakorzeniają się w dolnych węzłach. Liście są wąskie, lancetowate, o zielonym lub czerwonawym zabarwieniu. Charakterystyczne są wiechy kwiatostanowe złożone z kilku do kilkunastu cienkich, purpurowych kłosów. Trawa ta kwitnie od lipca do października.
Ciepłolubny palusznik krwawy rozmnaża się poprzez nasiona. Ziarniaki palusznika do kiełkowania potrzebują minimalnej temperatury na poziomie 20°C. Pojedyncza roślina wydaje od 100 do 6800 ziarniaków, które utrzymują w glebie żywotność do 3 lat.
Palusznik krwawy - Digitaria sanguinalis
Rys. Edward Joseph Lowe, Public domain, Wikimedia Commons
Palusznik krwawy preferuje gleby piaszczyste lub gliniasto-piaszczyste, najlepiej rozrasta się na stanowiskach kwaśnych i ubogich w składniki pokarmowe. Dzięki płytkiemu systemowi korzeniowemu, palusznik łatwo się zakorzenia i szybko tworzy zwarte kobierce, zagłuszając inne rośliny.
Choć palusznik krwawy jest traktowany jako chwast, w przeszłości znajdował zastosowanie kulinarne i medyczne. Jego nasiona wykorzystywano jako paszę dla zwierząt a także mielono na mąkę, z której wypiekano chleb. W medycynie ludowej stosowano palusznik jako środek wspomagający trawienie i łagodzący bóle brzucha.
Palusznik krwawy - Digitaria sanguinalis
Fot. AnRo0002, CC0, Wikimedia Commons
Palusznik krwawy - zwalczanie
Palusznik krwawy jest dość trudny do zwalczenia ze względu na dużą liczbę nasion i szybkie rozrastanie się. Skuteczne metody walki z tą niechcianą trawą obejmują zarówno zabiegi mechaniczne, jak i chemiczne.
Regularne pielenie i usuwanie roślin zanim wytworzą nasiona to podstawowe zabiegi w walce z palusznikiem. Dobrze sprawdza się także ściółkowanie upraw ograniczające kiełkowanie nasion. Głębokie przekopywanie ziemi pozwala na usunięcie korzeni palusznika i przemieszczenie nasion w głębsze warstwy gleby (chwast ten kiełkuje tylko w najpłytszej warstwie ziemi).
Palusznik krwawy - Digitaria sanguinalis
Fot. AnRo0002, CC0, Wikimedia Commons
W zwalczaniu palusznika na trawniku można wykorzystać fakt, że lubi on gleby ubogie, suche i kwaśne, a zatem odpowiednie nawożenie, użyźnianie gleby oraz wapnowanie trawnika powinno pomóc wyeliminować ten uporczywy chwast na dłuższy czas.
Palusznik krwawy - jaki oprysk
Niestety nie ma herbicydów do zwalczania palusznika krwawego w ogrodach i na działkach. Istnieją wprawdzie herbicydy selektywne do zwalczania palusznika, takie jak Agil-S 100 EC, ale nie mogą być używane na trawnikach (oprysk zniszczy trawnik) oraz są dozwolone do stosowania wyłącznie przez użytkowników profesjonalnych. Agil-S 100 EC używany jest do ochrony przed chwastami towarowych upraw niektórych warzyw, truskawek, ziemniaków i rzepaku.
Przeczytaj również:
- Trawa jest jednoliścienna czy dwuliścienna?
- Chwasty i mech na trawniku - zwalczanie
- Usuwanie chwastów. Jak pozbyć się chwastów na działce?
Opracowano na podstawie:
1. S. Kozłowski (pod red.), Trawy. Właściwości, występowanie i wykorzystanie, PWRiL, Warszawa 2012, s. 55;
2. C. Trąba, K. Rogut, P. Wolański, rośliny dziko rosnące i ich zastosowanie, Pro Carphatia, Rzeszów 2012, s. 61;
3. W. Tymrakiewicz, Atlas chwastów, PWRiL, Warszawa 1976, s. 440.
