Zobacz!

Nolina wygięta - pielęgnacja, rozmnażanie, choroby

Nolina wygięta to mało wymagająca i długowieczna roślina, doskonale znosząca warunki panujące w mieszkaniach. Odporna na dym tytoniowy, wyziewy z kuchenek gazowych oraz klimatyzację. Przy prawidłowej pielęgnacji może rosnąć w mieszkaniu nawet 20 lat! Poznaj zasady pielęgnacji noliny wygiętej, które pozwolą osiągnąć i utrzymać oczekiwaną formę rośliny, 2 łatwe sposoby na rozmnażanie noliny oraz zobacz jakie choroby noliny mogą atakować tę roślinę. Oto wszystko na temat uprawy noliny wygiętej.

nolina wygięta
Nolina wygięta - Beaucarnea recurvata

Nolina wygięta (Beaucarnea recurvata) to pochodzący z Meksyku sukulent o bardzo osobliwym wyglądzie. Jej bliską krewną jest juka domowa. Walorami dekoracyjnymi noliny są: zgrubiały charakterystycznie u podstawy pień, pozwalający roślinie magazynować duże ilości wody, oraz pióropusz długich (nawet do 1,2 m), sztywnych liści wyrastających na szczycie pnia. Specyficzny kształt pnia był przyczyną nadania nolinie nazwy zwyczajowej "noga słonia".

Nolina wygięta - pielęgnacja

Nolina wygięta do prawidłowego rozwoju potrzebuje dużej ilości światła, tj. średnio 4-6 godzin nasłonecznienia dziennie. Nie musi rosnąć w pełnym słońcu, wystarczy jej duża ilość rozproszonego światła. Zimą, w krótkie i pochmurne dni, wymaga doświetlania sztucznym światłem, ponieważ bardzo szybko reaguje negatywnie na jego brak. Najlepiej rośnie w sąsiedztwie południowych i zachodnich drzwi balkonowych. Latem możemy wynosić ją na balkony lub tarasy, ustawiając donicę w zacisznym miejscu.

Najlepsza ziemia do uprawy noliny to mieszanka ziemi ogrodowej z gruboziarnistym piaskiem (2:1) lub dostępna w sprzedaży gotowa ziemia do palm, juk i dracen, a także mieszanka dla kaktusów. Optymalny odczyn podłoża to pH 6,5. Nolinę uprawiamy w niezbyt dużych, płytkich donicach, z warstwą drenażu i otworami na dnie. Średnica donicy nie powinna odpowiadać maksymalnie dwukrotnie średnicy pnia w miejscu zgrubienia.

Ze względu ma powolny wzrost, nolinę przesadzamy nie częściej niż raz na 2-3 lata, ale tylko wówczas gdy jest to konieczne. O konieczności przesadzenia świadczyć będzie drobnienie liści. Nolinę przesadzamy w marcu. W przesadzaniu dużych egzemplarzy uczestniczyć powinny dwie osoby, ponieważ podczas wyciągania rośliny z donicy łatwo uszkodzić delikatne korzenie. W nowej donicy, większej maksymalnie o jeden rozmiar, roślinę sadzimy na tej samej głębokości, na jakiej rosła poprzednio (charakterystyczne zgrubienie pnia powinno być na powierzchni).

Ważnym zabiegiem w pielęgnacji noliny jest podlewanie. Wiosną i latem nolinę podlewamy rzadko (raz na 2-3 tygodnie), ale obficie. Ziemia powinna dobrze nasiąknąć wodą. Roślina będzie powoli pobierała wodę z podłoża. Kolejny raz podlewany roślinę dopiero, gdy ziemia w donicy będzie sucha.

Zimą podlewanie noliny mocno ograniczamy. Taki sposób nawadniania powoduje tworzenie się charakterystycznego zgrubienia u podstawy pnia noliny. Zbyt częste podlewanie powoduje blednięcie i wiotczenie liści noliny oraz nie pozwala uzyskać pożądanego kształtu pnia. W pomieszczeniach, w których uprawiamy nolinę, konieczne jest zwiększenie wilgotności powietrza. Najlepiej ustawić donicę z noliną na podstawce z wodą i kamieniami. Zbyt niska wilgotność powietrza powoduje zasychanie końcówek liści noliny.

nolina wygięta
Nolina wygięta rosnąca w środowisku naturalnym

Optymalna temperatura uprawy noliny to 18-22°C w ciągu dnia i 10-15°C w nocy. Utrzymanie takiej temperatury w miejscu uprawy noliny, zapewni zdrowy wzrost liści. Zimą należy zapewnić nolinie temperaturę znacznie niższą, tj. w granicach 3-5°C. Związane jest to z przechodzeniem w okres spoczynku. Aby umożliwić roślinie wejście w okres spoczynku, od końca października należy stopniowo zmniejszać częstotliwość i obfitość podlewania. Roślinę przenosimy do jasnego i chłodnego pomieszczenia (np. oszklonej werandy). W takich warunkach przetrzymujemy nolinę do przełomu stycznia i lutego.

Od początku lutego stopniowo podnosimy temperaturę i zwiększamy częstotliwość podlewania. Przejście w stan spoczynku zimowego przez nolinę wpływa na intensywny wzrost w okresie wegetacyjnym. Jeżeli nie możemy stworzyć warunków odpowiednich dla zimowego odpoczynku noliny, w okresie jesienno-zimowym ustawiamy roślinę w jak najjaśniejszym miejscu i regularnie podlewamy niewielkimi dawkami wody.

Od marca do września, 3-4 razy w sezonie, nawozimy nolinę nawozem wieloskładnikowym, najlepiej o niskiej zawartości azotu. Czasem nawożenie w danym sezonie można pominąć, jeżeli roślina dobrze rośnie, liście są odpowiednio wykształcone i wybarwione. Po przesadzeniu do nowego podłoża nie nawozimy noliny przez 1 rok.

Nolina wygięta - rozmnażanie

Rozmnażanie noliny wygiętej można wykonać na 2 sposoby:

  1. Z sadzonek wierzchołkowych. Jeżeli posiadamy nolinę o rozgałęzionym pniu, możemy pozyskać z niej sadzonki wierzchołkowe. Od rozgałęzień pnia odcinamy nożem pióropusz liści z około 1 cm fragmentem drewna. Dolny koniec sadzonki zanurzamy w ukorzeniaczu do sadzonek zdrewniałych, a następnie umieszczamy w kuwecie z wilgotnym piaskiem. Przez cały okres ukorzeniania sadzonek utrzymujemy temperaturę 20°C. Piasek powinien być przez cały czas wilgotny, ale nie mokry. Jeżeli podłoże będzie zbyt mokre sadzonki zgniją.
  2. Przez odrosty korzeniowe lub łodygowe, pojawiające się na starszych roślinach. Odrost delikatnie odrywamy od rośliny matecznej i umieszczamy w doniczce z wilgotnym piaskiem.

Nolina wygięta - choroby i szkodniki

Nolina jest łatwą w uprawie rośliną, sporadycznie atakowaną przez choroby i szkodniki. Najczęściej pojawiającą się chorobą noliny jest fuzarioza powodowana przez grzyba Fusarium oxysporum. Jej objawami jest więdnięcie i brązowienie rozety liści. Liście, pomimo zwiększenia częstotliwości podlewania, nie odzyskują sztywności. Na pniu, tuż pod pióropuszem liści, widoczna jest zgnilizna. Po zaobserwowaniu objawów fuzariozy, należy usunąć chore części rośliny, a następnie opryskać ją preparatem Topsin M 500 SC.

Niekiedy, w warunkach niskiej wilgotności powietrza, na liściach noliny mogą pojawiać się brązowe, twarde tarczki. Są to tarczniki, niewielkie owady wysysające sok z liści. Należy usunąć je delikatnie z liści za pomocą wacika, nasączonego wodnym roztworem denaturatu, a następnie zwiększyć poziom wilgotności powietrza w otoczeniu doniczki z noliną. Aby szkodniki nie pojawiły się ponownie, do ziemi warto włożyć pałeczki owadobójcze Provado Care.

mgr inż. Agnieszka Lach

Przeczytaj również:

Dracena - pielęgnacja, przesadzanie, rozmnażanie, odmianyDracena - pielęgnacja, przesadzanie, rozmnażanie, odmiany
Dracena to bardzo lubiana roślina doniczkowa, pochodząca z obszarów tropikalnych, ceniona za ładny pokrój i ozdobne liście. W uprawie doniczkowej spotykane są rozmaite gatunki i odmiany draceny, a najpopularniejsze z nich to dracena wonna, dracena obrzeżona i dracena Sandera. Zobacz jak wygląda pielęgnacja draceny rosnącej w doniczce, jakie wymagania ma ta roślina i czy możliwe jest rozmnażanie draceny w warunkach domowych. Więcej...

Storczyki - odmiany, pielęgnacja, uprawa w domuStorczyki - odmiany, pielęgnacja, uprawa w domu
Jak wygląda prawidłowa pielęgnacja storczyków oraz wybrać odpowiednie odmiany storczyków, z którymi będziemy potrafili sobie poradzić? Oto 10 sekretów uprawy storczyków w domu, dzięki którym Twoje storczyki będą zdrowo rosły i przepięknie kwitły! Więcej...

Rośliny doniczkowe oczyszczające powietrze w mieszkaniuRośliny doniczkowe oczyszczające powietrze w mieszkaniu
Rośliny doniczkowe oczyszczające powietrze to doskonała dla osób dbających o własne zdrowie. Odpowiednio dobrane gatunki roślin mogą zwiększać wilgotność powietrza, wyłapywać kurz i pochłaniać szkodliwe substancje. Oto 15 roślin doniczkowych skutecznie oczyszczających powietrze, dzięki którym stworzysz własne SPA w swoim mieszkaniu! Więcej...

Opracowano na podstawie: J. Rak, Pielęgnowanie roślin pokojowych cz. II, Multico Oficyna Wydawnicza, Warszawa 1998, str. 122-123; P. Kardasz, Pielęgnacja roślin pokojowych początku XXI wieku, Videograf II, Katowice 2002, str. 169-172; G. Łabanowski, L. Orlikowski, A. Wojdyła, Jak pielęgnować rośliny doniczkowe - choroby i szkodniki, Multico Oficyna Wydawnicza, Warszawa 2010, str. 133. Fot. pixabay.com